Ćilibar može biti klasifikovan prema svom geografskom poreklu i prema svojoj strukturi i sastavu.

 

Najpoznatija nalazišta ćilibara su u Evropi, i to u baltičkim zemljama. 90% ćilibara se dobija u ruskom Kalinjigradu, ostalo u Litvaniji, Estoniji, Poljskoj i Nemačkoj; ima ga u Švajcarskoj, Austriji i na Siciliji. U Americi ga najviše ima u Dominikanskoj Republici.

Najveća nalazišta ćilibara se trenutno nalaze u Baltičkom regionu, oko 80% svetskih rezervi. Baltički ćilibar je najpoznatiji i najpopularniji zbog lekovitih svojstava koje poseduje.

 

U svetu je prihvaćena klasifikacija ćilibara po strukturi i sastavu. Prema toj klasifikaciji postoji 5 klasa ćilibara. 

 

U prvoj klasi ćilibara se nalazi baltički ćilibar koji za razliku od drugih klasa ćilibara poseduje lekovita svojstva zahvaljujući prisustvu sukcinatne kiselina(ćilibarna kiselina). Baltički ćilibar u sebi sadrži najveći procenat sukcinatne kiseline, koja varira od 3-8%. Aromatična i neprijatna isparenja koja ćilibar ispušta dok gori su posledica prisustva sukcinatne kiseline. Čvrstoća ćilibara se kreće između 2 i 3 na Mohovoj skali čvrstoće minerala, što je mnogo više u odnosu na ostale fosilne smole. Specifična gustina ćilibara se kreće između 1.05 i 1.10.  

 

Detaljnije informacije o klasifikaciji ćilibara možete naći i na http://en.wikipedia.org/wiki/Amber

 

Pored ove klasifikacije ćilibara, koju smo izdvojili zbog njenog značaja vezanog za ćilibarske ogrlice za bebe, postoji i klasifikacija prihvaćena od strane juvelira koji izrađuju nakit od ćilibara i plemenitih metala, međutim ona nije zasnovana na njegovim lekovitim svojstvima.